Op deze dag, 12 jaar geleden, lag ik al 22 dagen met gebroken vliezen in het ziekenhuis in Zwolle. In afwachting van de komst van ons derde kindje. Of eigenlijk liever niet in afwachting van zijn komst. Ik had namelijk met hem afgesproken dat hij tot 32 weken zwangerschap zou blijven zitten, dan zouden we samen overgeplaatst worden naar Hengelo en dat leek me een stuk prettiger voor ons allebei.

Op 11 oktober had ik het inmiddels geschopt tot een zwangerschapsduur van 29+2 oftewel 29 weken en twee dagen. Een eind op weg dus naar die 32 weken. Maar ik voelde me niet fijn die dag. Een onrustig gevoel bekroop me. Bloedonderzoek wees geen gekke dingen uit, niets aan de hand dus. Naarmate de dag vorderde, nam dat onrustige gevoel toe en ik voelde me echt niet goed. Aan het begin van de avond was Peter nog op bezoek en dronken we samen een kopje koffie in het restaurant. Al heel snel heb ik hem gevraagd mij terug te brengen naar mijn kamer, ik voelde me koortsig, grieperig en ik wilde naar mijn bed.

Met spoed werd mijn bloed nogmaals nagekeken maar wederom geen tekenen dat er iets aan de hand zou zijn. Weeënregistratie leverde ook geen informatie op dus Peter vertrok naar huis.

Ik denk dat hij amper in huis was, of ik kreeg weeën. Medicatie werd aangepast, er verdwenen hoge doseringen weeënremmers in mijn lijf. En ik voelde me slechter en slechter. In overleg met de verpleegkundige besloot ik Peter nog niet te bellen, er was nog hoop dat we de weeën konden tegenhouden en de verwachting was dat het sowieso nog wel een hele tijd zou gaan duren.

Wat volgde was een lange, eenzame en ook angstige nacht waarin zo nu en dan een verpleegkundige of gynaecoloog langs kwam om me te controleren en nog meer weeënremmers toe te dienen. Tegen zes uur werd duidelijk dat dit niet meer te remmen was, dat ons kleine mannetje die dag (inmiddels 12 oktober) toch echt geboren ging worden en dat het nu dan ook tijd werd om Peter te gaan bellen.

Toen hij kwam, was het inmiddels na half acht en waren de verpleegkundigen druk met hun overdracht. Ik had ze dus al even niet meer gezien en in die tijd voelde ik me enorm ziek worden. Peter kwam binnen en op dat moment voelde ik dat het kindje eraan kwam. Op de bel gedrukt, geroepen op de gang om een verpleegkundige. Die kwam binnen, keek naar mij en zei de woorden die ik nooit meer vergeet "ik denk dat hier heel snel een heel klein kindje geboren gaat worden en dat is in deze kamer niet zo handig". Ze piepte de gynaecoloog op, koppelde mijn bed los en voor ik het wist, stond ik op de verloskamer. Een beduusde en overrompelde Peter met mij mee. Ik bleek een temperatuur van boven de 39 graden te hebben en dat was ook de reden dat de bevalling zich plots zo doorzette. Of eigenlijk niet de reden maar de oplossing van moeder natuur om dit kind uit mijn buik te krijgen. Gerben bleek namelijk erg ziek geworden in mijn buik, op dat moment is het kindje beter af buiten de baarmoeder dan erin en zorgt het ervoor dat moeder koorts krijgt. Op die manier zet de bevalling namelijk in en verloopt die erg snel. Moeder natuur is ontzettend slim!!!!

Paniek brak uit want omdat men dacht dat ze nog alle tijd hadden, had ik nog geen infuus en ik moest voordat Gerben geboren werd, eerst nog een dosis antibioticum door mijn infuus hebben. Dat lag nog niet klaar, het leek uren te duren voor het er was. De gynaecoloog heeft het hoogstpersoonlijk door mijn infuus heen "geknepen". Daarna ging het heel snel en om 8.55 uur kwam Gerben ter wereld.

En inderdaad een heel klein mannetje was geboren. Een heel klein maar ook heel paars en heel erg opgeblazen mannetje. Even leek hij het goed te doen, zelf te ademen maar dat veranderde al snel. Doodziek bleek hij, een dubbele longontsteking waardoor alle longrijping te niet was gedaan en hij geen gezond longweefsel meer had om mee te kunnen ademen. De uren die volgden zijn de meest lange en meest verschrikkelijke uren in mijn leven geweest.

Ik vergeet het nooit meer. We zouden rond de middag met Vincent, Rutger en beide opa's en oma's mogen kijken op de NICU. Maar er werd gebeld dat het niet kon, het ging niet goed met Gerben, ze kregen hem niet stabiel aan de beademing en bezoek was nog niet mogelijk. En daar zaten we dan, met 8 man in een heel klein, warm kamertje. Twee bloednerveuze en emotionele kersverse ouders, vier bloednerveuze kersverse grootouders en twee opgewonden kinderen die net een broertje hadden gekregen maar geen weet hadden van de situatie en gewoon dat broertje wilden zien. Wat duurde het lang en wat was ik bang. Bang voor slecht nieuws, bang dat we dit mooie mannetje zouden gaan verliezen. Uiteindelijk is Peter toch zelf naar de afdeling gegaan om te kijken wat er nu precies aan de hand was. Niet veel later mochten we toen toch met zijn allen gaan kijken. Gerben was heel ziek maar overleefde en er volgde een lange weg met eerst vooral veel downs maar later gelukkig ook ups.

En nu zijn we zomaar twaalf jaar verder. Twaalf jaar waarin we ontzettend veel verdriet, angst, frustratie, boosheid, teleurstelling en zorgen hebben gehad. Twaalf jaar waarin we hebben moeten vechten voor en met Gerben. Twaalf jaar waarin we afscheid moesten nemen van dromen die we voor ons kind hadden. Twaalf jaar waarin we grenzen moesten verleggen. Twaalf jaar waarin we moesten leren om op een andere manier ouder te zijn, met een andere blik naar ons kind moesten leren kijken. Twaalf jaar vol met gebroken nachten, twaalf jaar vol met ziekenhuisopnames. Twaalf jaar van soms heel hard vallen en dan weer opstaan en doorgaan. Maar ook....twaalf jaar waarin liefde, warmte en trots de boventoon gevoerd hebben. Twaalf jaar waarin ons kind zich ontwikkelde tot het prachtige kind dat hij nu is, met al zijn gebruiksaanwijzingen maar waarmee dit bijzondere kind ons dagelijks een grote les leert. Twaalf jaar waarin hij moeiteloos iedereen met zijn charmes en onbevangenheid om zijn vingers wond. Twaalf jaar waarin we meer en meer dankbaar zijn dat we hem nog steeds bij ons hebben. Twaalf jaar intens houden van dit kind met iedere cel in mijn lijf.

Hoe de toekomst zal gaan weet niemand. Er zit in ieder geval weer een spannende tijd aan te komen. Maar eerst vieren wij morgen een (bescheiden) feestje op de manier zoals Gerben het in zijn hoofd heeft zitten. Omdat we zo geweldig trots zijn op dit kind dat zoveel in zijn leven tegen heeft zitten. En dan vergeten we voor één dag alle zorgen, alle pijn en verdriet. Omdat Gerben het zo enorm verdient!!!!!

HOERA!!!!!!!

 

Reacties   

#3 XEvil 4.0 solve captchas of Google, Facebook, Yandex, VKontakte, and 8400 others!MashaLon 12-12-2017 20:39
This message is posted here using XRumer + XEvil 4.0

XEvil 4.0 is a revolutionary application that can solve any anti-botnet captcha.
Captcha Recognition Google (ReCaptcha-1, ReCaptcha-2), Facebook, BING, Hotmail, Yahoo,
Yandex, VKontakte, Captcha Com - and over 8.4 million other types!

You read this - it means it works! ;)
Details on the official website of XEvil.Net, there is a free demo version.

Check YouTube video "XEvil ReCaptcha2"
#2 RE: 11 oktober, 12 jaar geledenIngrid Keestra 11-10-2016 15:35
Lieve Esther,
Ik hoop dat je blijf doorgaan met het delen van je verhalen, over Gerben, over hoe het jou raakt en hoe jullie er als gezin mee omgaan. Het raakt me elke keer weer en ik vind het erg goed dat je zo eerlijk schrijft over de goede en slechte kanten ervan.
Liefs,
Ingrid Keestra
#1 feestvarkenSabine 11-10-2016 14:46
Heel mooi bijzonder kind, geboren in een heel mooi liefdevol gezin waar hij helemaal zichzelf mag zijn. Vier maar een klein bijzonder mooi feestje (groots in jullie hart)

Al vast gefeliciteerd en een hele warme dag morgen.

Liefs Sabine

ps: en ja ook ik werd verliefd op Gerben toen ik hem voor het eerst zag, ( in het zh in Groningen) wat een bijzonder mooi kind

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen

   
 
 

Main Menu

Achtergrond info

Wat is er nu precies met Gerben aan de hand???
Gerben is 11 weken te vroeg geboren op 12 oktober 2004. Na de eerste zeer moeizame periode in het ziekenhuis leek er weinig aan de hand. Wel wisten we vrij snel dat Gerben doof was. Helaas kwam zijn motorische ontwikkeling niet of nauwelijks op gang en liet hij zeer veel ongecontroleerde bewegingen zien (dystonie).
Na ruim een jaar van onderzoek door de kinderneuroloog kwam eind augustus 2006 dan toch een diagnose en helaas niet zo'n gunstige. Gerben heeft een mitochondriale stofwisselingsziekte (een energiestofwisselingsziekte). De officiele naam is: mitochondriale encefalomyopathie. Het mitochondrion is een onderdeel van iedere cel in ons lichaam. Het is een heel klein, maar essentieel onderdeel van elke cel, omdat het ervoor zorgt dat er in de cel voldoende energie wordt gemaakt. Doordat er ergens in het mitochondrion een stofje mist, wordt er uiteindelijk te weinig energie aangemaakt in alle cellen van het lichaam. Dit heeft grote gevolgen!
Lees meer...

Join4Energy

 
Image
 

Join4Energy zamelt geld in om onderzoek en projecten te financieren die bijdragen aan het verlichten en oplossen van energiestofwisselingsziekten en de gevolgen daaarvan (kwaliteit van leven).

 
Meer weten? Stuur een mail aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .