De oliebollen en appelbeignets zijn gebakken en staan klaar op tafel, de laatste administratie is weggewerkt, een fonkelnieuwe scheurkalender hangt op de wc klaar om mij dagelijks een dosis positiviteit te brengen en de hond zit zwaar hijgend van angst tegen mij aangeplakt op dit moment. Het is duidelijk: het is oudjaarsdag....

Een oudjaarsdag die verloopt zoals bijna alles oudjaarsdagen in de afgelopen jaren. Rustig. Met een Gerben die gewoon om 19.30 uur op bed ligt en met een zeer bange hond gaan we nergens heen en vieren we de wisseling van het ene jaar naar het andere gewoon met ons eigen gezin, lekker thuis bij de open haard. Oudejaarsconference, een glaasje wijn en om 0.00 uur een glas champagne. En dat is ook goed zo...

Terugblikken naar het voorbije jaar en vooruitkijken naar het komende jaar, eigenlijk doe ik dat liever al jaren niet meer. Als ik vooruit kijk naar dingen die komen gaan, blijken ze later of niet gebeurd of ernstig tegengevallen. Als ik terugkijk, is dat negen van de tien keer met veel verdriet in mijn hart over het afgelopen jaar. Ik leef liever bij de dag, in ieder geval niet al te ver vooruit.

Natuurlijk  is 2016 niet alleen maar kommer en kwel geweest. Dit jaar bracht ons absoluut ook mooie dingen. Het allermooist is natuurlijk het feit dat we nog steeds compleet zijn. Daar kan echt niets of niemand tegenop, het is iets waar ik intens dankbaar voor ben. Wie had het ooit kunnen denken dat onze Gerben 12 jaar zou worden en dat we op dit moment nog steeds een "compleet gezin" mogen zijn. Ik in ieder geval niet. Nooit heb ik er bij stilgestaan dat Gerben deze leeftijd bereiken zou en nooit heb ik er bij stil gestaan dat er eens een dag zou komen dat we moesten gaan nadenken over zoiets als "voortgezet onderwijs". Vooruitkijkend op 2017: dat is wat we in het voorjaar moeten gaan doen. Onvoorstelbaar!

Dankbaar ben ik dat mijn oudste twee mannen zo gelukkig zijn met hun meisjes. Schatten zijn het allebei, verschillend als dag en nacht maar dat zijn de mannen ook en dat maakt het juist ook zo leuk. Twee totaal verschillende dames in huis. Maar hé, ik heb dames in huis, na jaren een mannenhuishouding zijn er meisjes en wat maakt dat de sfeer toch anders vaak. Ik ben erg blij met ze, ik hoop zij ook een beetje met mij!!

Dankbaar ben ik dat Rutger zijn draai vond in zijn vervolgopleiding. Groot waren de teleurstelling en het verdriet toen hij uitgeloot werd voor geneeskunde. Lang duurde het voordat dat een plek kreeg maar nu gaat hij volledig voor zijn nieuwe studie en wat is hij enthousiast. Prachtig om te zien en ik weet zeker dat hij bij deze studie helemaal op zijn plek zit.

Mooi is het om te zien hoe Vincent zijn studiepad verder afloopt. Om te zien welke kansen zich aandienen, hoe hij ze met beide handen aangrijpt, hoe hard hij werken kan en hoe hij zich ontwikkelt zowel als docent als als dirigent. Stap voor stap op weg naar het uiteindelijke doel.

Dankbaar ben ik voor het feit dat Peter en ik het afgelopen jaar mochten vieren dat we 25 jaar getrouwd waren. 25 Jaar met veel lief, maar de laatste jaren vooral ook veel leed. Het laat ook op ons huwelijk zijn sporen na, dat kan ook bijna niet anders, maar we kunnen nog altijd zeggen dat we heel veel van elkaar houden, dat we problemen samen te lijf gaan, dat we altijd proberen er te zijn voor elkaar en dat we samen de mooiste kinderen ter wereld kregen. En dat laatste is onbetaalbaar!!!!

En dan ons hutje......eind april van dit jaar kochten we ons ieniminie paleisje op een ieniminie bergje in Uelsen, Duitsland en ik overdrijf niet dat dit hutje ervoor zorgt dat we op de been blijven momenteel. Wat is het heerlijk daar te zijn, alleen of samen. Met regelmaat verblijven we er alleen, ik met hond, om bij te tanken, om even helemaal niets te moeten. Het hutje kwam op ons pad, precies op het goede moment en het voelt alsof het zo heeft moeten zijn.

Genoeg dus om dankbaar voor te zijn in 2016. Nu vooruitkijkend naar 2017. Mijn gevoel zegt me dat 2017 een belangrijk jaar gaat worden. Het voelt als een kanteljaar. Ik kan alleen niet zeggen of dat in positieve of negatieve zin is. Denkend aan het komend jaar bekruipt me het gevoel dat er veel gaat gebeuren. Noem het sentimenteel gedoe, dat is het wellicht ook. Heel eerlijk, voorlopig wil ik niet verder kijken dan januari 2017. Op 31 januari zal Gerben geopereerd worden. Heeft mijn gevoel daarmee te maken? Het zou goed kunnen zijn. De neurochirurg heeft heel duidelijk uitgesproken dat dit de laatste operatie zal zijn en daarmee de laatste mogelijkheid om Gerbens dystonie en verkrampingen te kunnen behandelen. Dit heeft hij ook rechtstreeks tegen Gerben gezegd en Gerben was danig onder de indruk van die woorden. Hij realiseert zich ook echt wat dat betekent. Het resultaat moet dus na deze operatie in januari gaan komen. Komt het nu niet, dan komt het hoogstwaarschijnlijk nooit meer. En dat is een heel angstig idee. Nu of nooit, zo'n beetje dat....                                            Ik hoop vandaag over precies een jaar te kunnen zeggen dat het gevoel dat ik op 31 december 2016 had, dat 2017 een belangrijk jaar zou worden, dat dat gevoel klopte. En wel in positieve zin: dat Gerbens  kwaliteit van leven een heel stuk beter geworden is, dat we de valium in de kast kunnen laten, dat hij mogelijk niet meer altijd vastgebonden hoeft te zitten, dat hij fitter is enz enz enz. Maar eerst komende belangrijke maand door.....

Nu heb ik het dus toch gedaan, terugblikken en vooruitkijken. Het hoort er op een dag als vandaag ook wel een beetje bij. En ergens is het ook goed, het maakt dat ik nu toch zomaar heel veel positieve dingen op heb kunnen schrijven. Ik hoop voor iedereen op een prachtig 2017, dat wensen en dromen mogen uitkomen, maar vooral dat iedereen het goed heeft met elkaar, dat de wereld weer een stukje vrediger en liefdevoller mag worden. Liefde, is dat niet waar het om draait in het leven en is dat niet het allerbelangrijkste voor ons allemaal???

Proost!!!!

 

 

Plaats reactie

Beveiligingscode
Vernieuwen

   
 
 

Main Menu

Achtergrond info

Wat is er nu precies met Gerben aan de hand???
Gerben is 11 weken te vroeg geboren op 12 oktober 2004. Na de eerste zeer moeizame periode in het ziekenhuis leek er weinig aan de hand. Wel wisten we vrij snel dat Gerben doof was. Helaas kwam zijn motorische ontwikkeling niet of nauwelijks op gang en liet hij zeer veel ongecontroleerde bewegingen zien (dystonie).
Na ruim een jaar van onderzoek door de kinderneuroloog kwam eind augustus 2006 dan toch een diagnose en helaas niet zo'n gunstige. Gerben heeft een mitochondriale stofwisselingsziekte (een energiestofwisselingsziekte). De officiele naam is: mitochondriale encefalomyopathie. Het mitochondrion is een onderdeel van iedere cel in ons lichaam. Het is een heel klein, maar essentieel onderdeel van elke cel, omdat het ervoor zorgt dat er in de cel voldoende energie wordt gemaakt. Doordat er ergens in het mitochondrion een stofje mist, wordt er uiteindelijk te weinig energie aangemaakt in alle cellen van het lichaam. Dit heeft grote gevolgen!
Lees meer...

Join4Energy

 
Image
 

Join4Energy zamelt geld in om onderzoek en projecten te financieren die bijdragen aan het verlichten en oplossen van energiestofwisselingsziekten en de gevolgen daaarvan (kwaliteit van leven).

 
Meer weten? Stuur een mail aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .