De laatste twee weken zijn verschrikkelijk verdrietig geweest en hebben in het teken gestaan van heel veel dingen regelen, afspraken maken maar vooral van afscheid nemen.

Afscheid nemen van hele diverse dingen maar vooral van een toekomst samen met Peter. Een toekomst die ik me nooit heb voor kunnen stellen zonder hem. Ik zag het al voor me: op het moment dat Gerben onze intensieve zorg niet meer nodig had (hetzij omdat hij elders zou wonen, hetzij omdat hij niet meer bij ons zou zijn), dan zouden we gaan genieten. Genieten van dingen waar we in die voorgaande jaren niet aan toe waren gekomen, een simpel avondje uit bijvoorbeeld maar ook reizen. Ik zag ons al gaan in een campertje door Europa. Maar later ook genieten samen van bijvoorbeeld eventueel toekomstige kleinkinderen. Ik hoefde mijn ogen maar dicht te doen en ik had er een beeld bij, een prachtig beeld. Of wat te denken van ons samen oud en versleten in het bejaardenhuis, bladerend door fotoboeken, mijmerend over het mooie leven dat achter ons lag. Het zat allemaal in mijn hoofd.

We hebben het hele huis opgeruimd in het kader van "een opgeruimd huis is een opgeruimd hoofd". Nou, dat opgeruimde hoofd viel vies tegen, dat kwam er niet, maar het opgeruimde huis maakt wel dat er een soort van nieuwe start is. Maar vooral werkt hard werken ook heel verdovend en dat was een prettige bijkomstigheid. Heb plannen gemaakt voor een iets andere indeling/beplanting in de tuin zodat die wat minder onderhoud vergt. Zo ben ik voorzichtig begonnen aan een toekomst zonder Peter. Een toekomst waar Peter geen direct onderdeel meer van uitmaakt.

Afgelopen zondag is Peter uit huis weg gegaan en heeft zijn intrek genomen in zijn appartement. Van te voren honderd keer bedacht hoe dat moment zou verlopen en vooral hoe het zou voelen maar dat is niet van te voren te bedenken. Dit afscheid was heel heftig. Op het moment van weg gaan hield dit gezin op te bestaan en begon voor ons allebei een nieuw leven. Met geen pen is te beschrijven wat ik toen allemaal voelde. De deur gaat dicht en het is over.....

Vandaag is het onze trouwdag. Zes en twintig jaar geleden gaven wij elkaar het ja-woord en beloofden elkaar eeuwig trouw. Precies vandaag zes en twintig jaar geleden schoven wij elkaar als teken van dat verbond een trouwring om elkaars vinger. Voor mij was het snel duidelijk dat deze dag vandaag dan dé dag moest zijn om die ring weer af te doen. Omdat die ring voor mij zo onlosmakelijk verbonden is met Peter. Ik wilde dat niet zomaar alleen op een willekeurige dag doen. Het moet zo zijn, zes en twintig jaar na dato.

En dus hebben we dat vanavond als een soort ritueel gedaan, met de kinderen erbij. Een emotioneel maar denk ik ook wel een mooi moment. Daarmee is het laatste afscheid aangebroken. Het afscheid van ons huwelijk, van ons als man en vrouw, van ons als elkaars echtgenoot. Ook al is onze scheiding nog niet officieel in gang gezet, ik moet verder met mijn eigen leven en ik kan dat niet anders dan zonder die ring, die ons zes en twintig jaar verbonden heeft. Peters achternaam is ook zoiets maar voor nu vind ik dat wel lastig om te veranderen. Ik zie nog wel hoe ik dat ga doen.

Nu is het tijd om verder te gaan, om verdriet te verwerken, een plaats te geven, om andere toekomstplannen te maken, om door te gaan met leven, een leven als vrijgezel (wat een stom woord). Terugkijken moet ook zeker maar dan het liefst terugkijken naar de mooie dingen die er waren en met een glimlach op mijn gezicht. Dit klinkt heel makkelijk zo, maar ik weet dat ons allebei een lange weg te wachten staat.......

 

   
 
 

Main Menu

Achtergrond info

Wat is er nu precies met Gerben aan de hand???
Gerben is 11 weken te vroeg geboren op 12 oktober 2004. Na de eerste zeer moeizame periode in het ziekenhuis leek er weinig aan de hand. Wel wisten we vrij snel dat Gerben doof was. Helaas kwam zijn motorische ontwikkeling niet of nauwelijks op gang en liet hij zeer veel ongecontroleerde bewegingen zien (dystonie).
Na ruim een jaar van onderzoek door de kinderneuroloog kwam eind augustus 2006 dan toch een diagnose en helaas niet zo'n gunstige. Gerben heeft een mitochondriale stofwisselingsziekte (een energiestofwisselingsziekte). De officiele naam is: mitochondriale encefalomyopathie. Het mitochondrion is een onderdeel van iedere cel in ons lichaam. Het is een heel klein, maar essentieel onderdeel van elke cel, omdat het ervoor zorgt dat er in de cel voldoende energie wordt gemaakt. Doordat er ergens in het mitochondrion een stofje mist, wordt er uiteindelijk te weinig energie aangemaakt in alle cellen van het lichaam. Dit heeft grote gevolgen!
Lees meer...

Join4Energy

 
Image
 

Join4Energy zamelt geld in om onderzoek en projecten te financieren die bijdragen aan het verlichten en oplossen van energiestofwisselingsziekten en de gevolgen daaarvan (kwaliteit van leven).

 
Meer weten? Stuur een mail aan Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken. .